ท่ามกลาง ฟากฟ้ามัว หม่น
ลิ่วลม หลั่งฝนโปรย ทั่ว
เยือกเย็น ชีพเฉาเมา มัว
จิตใจไหวหวาด กลัวหวั่นฟ้าคำ ราม ลั่น
โรจน์เรือง แปลบแสงฟ้า ผ่า
ล่องลอย ลิ่วมาเสียงส นั่น
โอ้ลมหนอ ลมพัดคืน วัน โบกโบยเพียง ไหนกัน
พัดจน ไม่ รู้วันสงบ เอย
ต้องลม เหล่าไม้เอน ลิ่ว
ลู่ใบ ลุ่ยพลิ้วปลิว ว่อน
จิตใจ อ่อนท้ออา ทร
ด้วยลมพัดโบก วอนล่องหนวน เวียน ไป
อย่าเป็น อย่างสายลม เล่า
เปลี่ยนแปลง ซึมเซาเหลิงรัก ใหม่
โอ้ลมหนอ ลมพัดเลย ไปโลกเคยรู้ ฉันใด
แล้วคงสุข สมใจยิ่ง เอย