| Fmaj9 | Am/E | Bb | Gm |
| C | Dm | Dm | Dm |
ฟากฟ้ายามเย็น เห็นแสงรำไร อาทิตย์จะลับโลกไป พระจันทร์จะโผล่ขึ้นมา
หมู่มวลวิหค เหินลมอยู่กลางเวหา จะหลับคืนสู่ชายคา ชายป่าคือแหล่งพักพิง
แต่น้องนางไยไม่เห็นกลับมา จากไปตั้งหลายปีกว่า ท้องนาบ้านเราเหงาจัง
ลมหนาวพัดโบก โยกเรือนจนคล้ายจะพัง ผู้เฒ่าตายายลงนั่ง เหม่อรอด้วยใจเลื่อนลอย
นก น้อย จากท้องนา ราคาถูก เธอเป็นลูก ที่ถูกพ่อแม่ขายไป
กตัญญูบิดา มารดา ปานใดแม่สาย จากเมือง เชียงฮาย ต้องไปสู่สังคมทราม
| Gm C | F Dm | Gm C | F Am |
| Eb | F | Eb | C A |
| Dm | Dm |
เมื่อรู้สึกตัวว่าสายเกินไป หมื่นพันที่เธอผ่านชาย หัวใจเธอจึงเย็นชา
สังคมกระหน่ำซ้ำสอง เธอต้องติดยา ไม่คิดหวนคืนบ้านนา ปรารถนา เพียงยาเมา
ผู้เฒ่าล้มป่วย คนช่วยไปบอก เธอจึงจากเมืองบางกอก หวังไปให้ทันเวลา
เอายาไปฝาก เอาหมาก เอาพลูเสื้อผ้า แม่สายที่เธอจากมา เหมือนวาจาว่าสายเกินไป
นก น้อย กลับมาแค่ทันพระสวด ใครเล่าเจ็บปวด รวดร้าวเท่าสาวเมืองเหนือ
สังคมเมืองไทย ใครฟังเขาคงไม่เชื่อ ขายกินหมดแล้วเอื้องเหนือ ให้กับชายที่อู้บ่จ้าง
| Bb C | F Dm | [x4] [fade]